127 ساعت

 

 

درد است که آدمی را راهبر است. در هر کاری که هست، تا اورا درد آن کار و هوس و عشق آن کار در درون نخیزد، او قصد آن کار نکند و آن کار بی درد در او را میسرنشود – خواه دنیا، خواه آخرت، خواه بازرگانی، خواه پادشاهی، خواه علم، خواه نجوم و غیره، تا مریم را درد زه پیدا نشد، قصد آن درخت بخت نکرد که:
فَأَجَاءهَا الْمَخَاضُ إِلَى جِذْعِ النَّخْلَةِ ( آنگاه درد زایش مریم را به درخت خرمایی آورد -مریم -23) - اورا آن درد به درخت آورد، و درخت خشک میوه دار شد.
تن همچون مریم است، و هریکی عیسی داریم: اگر ما را درد پیدا شود، عیسای ما بزاید، و اگر درد نباشد، عیسی، هم از آن راه نهانی که آمده، باز به اصل خود پیوندد – الا ما محروم مانیم و از او بی بهره.

                                                                                                                               فیه مافیه - مولانا

 

پ .ن : واقعا کاش میشد این "عیسی" لعنتی رو  کنترلش کنیم این قدر گستاخی نکنه، دیروز فیلم" 127 ساعت "  رو میدیدم . به نظرم اومد که این فیلم دقیقا یکی از مصداق های همین حرف مولاناست ، خیلی فیلم قشنگیه . پیشنهاد میکنم حتما ببینید . لینک دانلودش هم   اینجـــــــا    ( نامزد دریافت 6 جایزه ی اسکار )

/ 4 نظر / 8 بازدید
شیما

سلام بسیار تفکر برانگیز است نوشته ات... ممنونم. واینکه لینک دانلود فیلم فیلتر شده....[افسوس]

گل گیسو

دارم به عیسای خودم فکر می کنم...[متفکر]

گیل مرد

داداش من این رو همون روز اول خوندم ولی زیاد حالیم نشد که بخوام نظر بدم ببخش.