ز کـــوی یـــار مـــیآیـــد نـــســـیـــم بـــاد نــوروزی
از ایــن بــاد ار مـدد خـواهـی چـراغ دل بـرافـــروزی
بــه صــحــرا رو کـه از دامـن غـبـار غـم بـیـفـشـانـی
بــه گــلــزار آی کــز بــلــبــل غـزل گـفـتـن بـیـامـوزی
مــی انــدر مــجــلـس آصـف بـه نـوروز جـلـالـی نـوش
کـه بـخـشـد جـرعـه جـامـت جـهـان را سـاز نـــوروزی
"تو" نوشت : تابستان ، پاییز ، زمستان نشانه ای بر وجود تغییرند . و اینک بهار نیز آمد که نشان دهد هیچ زمستانی پایدار نیست ، جویبار زندگی چون رودیست خروشان ؛ آوای زیبای این رود نشانه ی وجود سنگ ها و صخره هایی است که در مسیر آن واژه ی "برخورد" را به تصویر میکشند . اگر سنگ و صخره ای از سختی و مشکل هست بدان که نشانه ی استحکام توست آنچنان که با قدرت خویش سنگهای مسیر را صیقلی و صاف میکنی و خود نیز پر شگرف و جاری خواهی بود و ماند . و "تو" نخواهی گذاشت که غبار غم لحظه ای رکود بزاید و بدان که من نیز نخواهم گذاشت ... در آسمان نیلیِ اندیشه ات او را نیز فراموش نکن که شهر از آنِ اوست ...
پ.ن: نوروزتان فرخنده ، لحظه هایتان پر از طراوت و روزگارتان سرشار از خوشی ها و شادی های دمادم باشد
.... پروردگارا! روح تویی نوح تویی فاتح و مفتوح تویی / سینه ی مشروح تویی بر در اسرار مرا...
